„Tłum, który przedtem krzyczał „Precz z armatami!", teraz wznosił okrzyki „Precz ze Szwajcarami!" Był to jak gdyby dalszy ciąg wczorajszych okrzyków „Precz z Niemcami!"
Ale Szwajcarzy nadal odmierzali kroki, mijając Francuzów.
Jeden z tych, którzy krzyczeli „Precz ze Szwajcarami!", zniecierpliwił się. Miał w ręce karabin,, skierował jego lufę przeciw wartownikowi i wystrzelił.
Kula trafiła w szary mur Bastylii, w to miejsce pod górną częścią wieży, gdzie przechodził wartownik — ale żołnierz nie zatrzymał się i nawet nie odwrócił głowy. Na murze pozostał biały ślad.
Dokoła człowieka, który dał hasło do tak niesłychanego ataku, wszczął się zamęt i zgiełk. Było w nim jednak na razie więcej przerażenia aniżeli gniewu. Wielu nie było w stanie zrozumieć, że wymierzenie strzału w Bastylię bynajmniej nie jest przestępstwem, za które czeka kara śmierci.
Billot patrzył na te zielonkawe mury, przypominające swym wyglądem owe przedpotopowe, fantastyczne potwory, pokryte twardą łuską. Zdawał sobie sprawę z tego, że lufy dział mogą w każdej chwili ponownie ukazać się na swym dawnym miejscu, policzył w myśli ilość strzelnic, tych posępnych zwiastunów śmierci.
Billot potrząsnął głową, przypominając sobie słowa de Flessellesa.“(5)