„Stawało się coraz wietrzniej i chłodniej — w pobliżu Warszawy tłukła się burza. W dwóch miejscach naraz, nad Mokotowem i mniej więcej nad Wilanowem, na chmurzącym się widnokręgu coraz to łyskały błyskawice niczym krótkie wybuchy magnezji. W chwilę później dochodził stamtąd lekki werbel gromu. Było jednak zbyt wietrzno i ulewa przechodziła bokiem.
Listowie ogródka „Sportowej" zaszeleściło, a sterczące tam i ówdzie gałęzie zakiwały, jak gdyby raz po raz przechodził po nich zielony dreszcz. Zresztą nie bardzo już zielony, bo wszystko spowijał przedwczesny zmrok. Po prawej swej ręce widział Leon na dole bielejącą plamę obrusu i dwie niejasne postacie siedzące przy stoliku. Były to Barbra i Nadhorodecki. Aha, i jeszcze coś. Z prostokątnej dziury w dachu wylatywały zachrypnięte echa gramofonu. Popychane przez wiatr nuty nie miały czasu się unieść do góry, lecz przetaczały się po nawierzchni dachu, by u skraju jego rozproszyć się i zamrzeć.
— Gramofon to dobra rzecz — odezwał się krótko Teć zza drugiej strony stolika. Twarzy jego już prawie nie było widać. Lecz coś jaśniejszego ją przecięło, widocznie ukazał zęby.
— A czy pan muzykalny... — spytał Wachicki i usiadł również. Był przygotowany, że zaraz znów posłyszy dwuznaczność.“(2)