„Bess skrzywił się. Obejrzał dokładnie końce swoich palców, po czym, nie przestając im się przyglądać, mruknął
— Automaty swoją drogą. Ale kiedy przychodzi do interpretacji... wiesz przecież...
Wiedziałem. Komuś zdaje się sam tłumaczyłem coś w tym duchu.
— Kto — spytałem krótko. — Znowu ja
— Jeśli się zgodzisz... — powiedział prędko. Opuścił ręce i oparł się obiema dłońmi o powierzchnię pulpitu. Wreszcie zdecydował się spojrzeć mi w oczy.
— Znowu mnie przerobicie — rzuciłem lekko, chociaż poczułem nagle, że w kabinie panuje jakiś dziwny chłód. — Czy takie częste metamorfozy nie odbiją się na moim zdrowiu... w każdym razie psychicznym... Chyba nie chcecie mnie skrzywdzić...
—Zgodzisz się — spytał, pomijając milczeniem całą moją kwiecistą orację, która była mi widać do czegoś potrzebna...
"— Tak — usłyszałem swój własny głos. — Mogę usiąść...
Nie czekając na odpowiedź pogrążyłem się w fotelu. Pozwolił mi chwilę spokojnie pomyśleć.
— Zrekapitulujmy — odezwałem się wreszcie. — Po pierwsze polecę tym samym korytarzem co Weyth, a więc będę miał takie same szanse, że ci tam mnie odkryją i przechwycą. Po drugie pozbawicie mnie pamięci, ale... Weyth także nie wiedział o sobie nic, kiedy odlatywał. O sobie, a więc i o tym, skąd pochodzi...“(6)