„Będziemy używali spadochronów bojowych typu „Irvin". Okrągła czasza o średnicy około 8 metrów, zszyta z jedwabnych płatów. Zwisają z niej linki przymocowane do czterech szelek nośnych uprzęży, w której tkwi skoczek. Metalowy zamek zatrzaskowy, usytuowany nieco poniżej piersi skoczka, łączy szelki ze sobą. Lekkie przekręcenie jego tarczy po wylądowaniu na ziemi lub też nad powierzchnią wody — jeśli tam zagna niepomyślny wiatr — następnie uderzenie weń dłonią uwalnia skoczka od spadochronu. Otwarcie następuje automatycznie za pomocą „linki życia" — taśmy połączonej jednym końcem z czaszą spadochronu, złożoną w plecowym pokrowcu. Drugi koniec zamocowany w samolocie. Po wyskoku taśma wyszarpuje spadochron z torby, po czym odrywa się od niego, zwisając luźno pod kadłubem maszyny. Otwarcie czaszy następuje po około
2 sekundach, czyli po przebyciu przez skoczka mniej więcej 50 metrów.
Do skoków otrzymamy fabrycznie już złożone spadochrony. Po prostu brak czasu na opanowanie tej sztuki, jesteśmy przecież na skróconym kursie. Odwiedzamy natomiast wytwórnię, w której szyje się i składa spadochrony. Pracują tam same kobiety, muszą być widocznie dokładniejsze od mężczyzn. Precyzyjnie i delikatnie wykonywane przez nie poszczególne czynności mimo woli wzbudzają w nas zaufanie do sprzętu. Pracownice wytwórni mogą natomiast przyjrzeć się tym, których życie zależy od ich pracy.“(1)