„— Ależ ja nie mogę pożyczać od ciebie pieniędzy, Jack — powiedziała. — Są mi potrzebne dla Petea. Chcę mu pomóc. Ma zamiar założyć biuro ogłoszeń i musi mieć na ten cel sporo gotówki. — Po tym, co powiedziała, Jack nie nalegał, aby przyjęła jego pieniądze, i w czasie lunchu nie wracali już do tego tematu.
Następne wiadomości o Joan miał od pewnego młodego doktora, którego znali oboje.
— Czy widziałeś ostatnio Joan — zapytał doktor, gdy pewnego dnia jedli razem kolację.
— Nie — odparł Jack.
— Badałem ją w zeszłym tygodniu — powiedział doktor — przeszła tyle, że każdy przeciętny śmiertelnik dawno by umarł... a w dodatku nigdy się nie wie, co przeszła naprawdę... ale przy tym wszystkim zachowała organizm zdrowej i cnotliwej kobiety. Czy słyszałeś o tym ostatnim kochanku Sprzedała biżuterię, żeby mógł założyć jakiś interes, a on, jak tylko dostał pieniądze, rzucał ją dla jakiejś innej dziewczyny z samochodem, pięknym kabrioletem opuszczanym dachem...
Jacka powołano do wojska na wiosnę 1942 roku. Prawie dwa miesiące przebywał w Fort Dix i w tym czasie jeździł wieczorem do Nowe go Jorku, ilekroć udało mu się zdobyć przepustkę. Przeżywał te wieczory bardzo intensywnie, jak gdyby były ostatnimi chwilami skazańca, a wrażenie to potęgowało si$ jeszcze w pociągu, gdy jadące z nim w przedziale kobiety wciskały mu w ręce wystrzępione numery „Lifea" i napoczęta pudełka cukierków, jak gdyby jego brązowy mundur był równoznaczny z całunem. Któregoś wieczoru zatelefonował i Dworca Pensylwańskiego do Joan.“(13)